Blog Fenmei

Fragmenten uit de blog:

4 augustus 2010
Wat een geluk! Internet aansluiting is gelukt. Oma hoeft niet eens een abonnement aan te vragen. We delen de verbinding met een oom die al een internetaansluiting heeft. Zo kunnen wij het per maand opzeggen en hebben we direct internet tot ons beschikking.

Ik heb natuurlijk de mogelijkheid om te chatten direct met oma gedeeld. Omdat mijn zussen en broertje in Nederland ook webcam hebben, heeft mijn opa en oma voor het eerst mijn jongste zusje in bewegend beeld gezien (in het echt hebben zij haar nog nooit gezien). Ze waren echt helemaal verrukt. Ze kennen mijn broertje en andere zusje als toen ze nog heel klein waren. De herinneringen van hun tijd in Nederland kwamen weer naar boven. Zelfs opa begon verhalen te vertellen. Die internetaansluiting heeft veel geld gekost, maar voor deze bijzondere momenten was het dubbel en dwars waard geweest.

Vandaag heb ik eindelijk foto’s gemaakt van opa en oma. Opa is nooit happig om op foto’s komen, met een beetje overhalen lukte het. Ik plaatste hun bij de voordeur, net als een van de laatste foto’s die we samen maakte in China. Bij de close up foto’s zag ik pas opa en oma van heel dichtbij. Een foto is ‘stil’ dus alle details wat je bij een bewegend gezicht normaal niet ziet zijn nu zichtbaar. Vele rimpels hebben opa en oma niet, ondanks dat ze beide al in de zeventig zijn. Ze zijn ‘dik’ voor Chinees begrip, daardoor zien ze er minder rimpelig uit en ietsjes jonger. Voor mij mogen ze ‘dik’ blijven, dat betekent dat ze goed eten, geen zorgen hebben en niet te zuinig zijn. Oma vindt zelf dit allemaal heel normaal, zuinig zijn is goed, maar je moet niet gierig worden. Gisteren kwamen we bij die ouderen echtpaar waarvan de kinderen in Italië echt rijk zijn. Het ouderenechtpaar heeft drie huizen naast elkaar, twee ervan verhuren ze. Echt genoeg geld om onbezorgd te leven. Maar toch, in die hitte doen ze niet eens de ventilator aan. Airco hebben ze ook in de slaapkamer, die wordt bijna nooit gebruikt. Oma stapte hun huis binnen en ging gewoon de ventilator aandoen terwijl ze zei dat ze niet zo gierig moesten zijn op hun oude dag met zulke rijke kinderen. Ik vond het eigenlijk best asociaal. Oma bediende zelf omdat ze daar even op bezoek kwam. Maar oma heeft wel gelijk. Zoveel elektriciteit kost de ventilator niet, waarom in de hitte zitten als het anders kan. Zo is mijn oma. Ze zegt dit vaker te doen, ook bij anderen. Oma is in die zin een ‘big spender’; de ventilators staan de hele dag aan, de airco in de slaapkamer draait als ze bijna gaat slapen. Zelfs in de badkamer heeft ze een ventilator laten bevestigen, omdat opa het zo fijn vindt tijdens douchen lekkere koele lucht over zich te krijgen. Hierdoor blijft opa wel een half uur onder de douche zitten. Anderen zullen zeggen wat een verspilling, opa en oma zeggen dat dit ‘eindelijk genieten’ is.
oma_opa
10 augustus 2010
Gisteren was een breekpunt. Lichamelijk was het heel zwaar. Ik denk dat ik na een week hard werken in dit warme weer gisteren pas het gevolg ervan voelde. Mijn rug voelde gebroken aan. Ik viel twee keer in slaap terwijl ik eigenlijk maar even wilde liggen. Ondanks dit vond ik gisteren erg leuk. We gingen na het dorp in de berg ‘Lisha’ even afkoelen in het bergwater van YuHu, een miniwaterval. Dat was erg verkoelend.
Heel apart vond ik ook het oudste huis in Lisha, daar (zoals mijn oom zei) waar alle Hu’s die in Lisha wonen (en ook in YuHu, en vele andere die zich hebben verspreid over de wereld) hun wortels hebben. Dus ik ook. Onze eigen oude huis staat er ook nog. Oom woont in een zijwoning. Het is gamel, maar nog goed bewoonbaar. Leuk om het weer eens terug te zien.
oudstehuis
27 oktober 2010
Derde oom kwam me ophalen van het vliegveld van Bologna. Het bleek maar een klein uurtje rijden verwijderd naar zijn huis. Thuis aangekomen voelde ik gelijk al de kou die ik me nog herinnerde van mijn vorige bezoek. Dat wordt dus dikke kleren aan binnenshuis. Oom heeft de hele tweede verdieping voor ons gereserveerd. We hebben allemaal een eigen slaapkamer en een grote werktafel staat ook al klaar.
Om tijd te doden, want er valt niks te doen in de buurt, ging ik met oom mee naar het winkelcentrum in de buurt. We liepen in een grote supermarkt rond en kocht wat snacks voor bij de wijn die oom thuis heeft. Linda en Joop houden wel van een glaasje heb ik in China gemerkt. We gingen ook nog even naar een vriend van oom die een naai atelier heeft. Hij woonde in de buurt en zijn naai atelier in nog in werking, wel voor weinig verdienste. Toen we daar aankwamen zat een middelbare leeftijd vrouw daar in de zon, bij het wasgoed, met een stuk stof wat te trekken en knippen. Ze was een familielid van die vriend. Alle andere werknemers slapen nog. Die vriend is wel al wakker en zat aan de lunch van bami. We mochten we even in de atelier kijken. Oom stelde mij voor als zijn nichtje uit Nederland die een kijkje komt nemen in Italië hoe Chinezen hier leven. Bij wijze van interesse omdat ik het nooit eerder heb gezien, niet geheel waar, maar alleen op deze manier krijgt hij geen argwaan en laat die mij vrij ook om met mijn simpele camera foto’s te maken. Bij hem had ik echt, als ik met een grote camera had rondgelopen dan had het misschien niet gemogen. Nu leek ik gewoon net een nieuwsgierig meisje die niet veel van de wereld heb gezien. Oom vertelde dat hij ooit deze vriend had geholpen met starten van zijn zaak. Hij was namelijk een werknemer van oom geweest. Nu zijn ze gewoon vrienden. Deze vriend maakt kleding die ook in Frankrijk wel voor honderden euro’s per stuk worden verkocht. Het werk dat hier wordt verricht; het aan elkaar naaien van stukken aangeleverd stof tot een kledingstuk, verdient misschien 2 a 3 euro’s per stuk. Ongelooflijk hoeveel marge daar nog tussen zit. Maar veel dienen doen mensen niet meer. De opdrachtgevers stellen hoge eisen, vandaag afleveren morgen klaar. Dat betekent vaak ook ’s nacht doorwerken en overdag slapen. En dit gebeurt heel vaak. Zo worden Chinezen in Italië ook wel ‘Ombra Cinesi’ genoemd; ‘Chinese schaduw’: de Chinezen zijn er wel maar zijn niet zichtbaar. Ze bewegen zich in een andere wereld. Vooral de illegalen, zij zijn ook nog eens bang overdag over straat te lopen, bang om opgepakt te worden. Ze leven echt in een wereld waar het puur draait om werken en geld verdienen. Het jonge leven wordt zo verruild voor geld; ‘je lentes ruilen voor kopergeld’ noemt oom. Er zijn zelfs ook Chinezen die door het harde werken echt letterlijk neervallen achter een naaimachine, dood door uitputting. Voor oom hoeft het allemaal niet zo op deze manier. Hij vindt geld verdienen ook belangrijk. Verdienen, sparen en je toekomst opbouwen, maar het moet niet ten koste gaan van je leven en je gezondheid. En toch voel ik wel enige afgunst bij oom voor zijn vriend. Hij zei zelf niet voor zulke lage prijzen te werken, maar in deze tijd is, werk is werk. Hij draait wel en oom niet.
naai1 chinatown4 naai2 naai3 naai4chinatown3
28 oktober 2010
Linda en Joop zijn vandaag goed aangekomen. Omdat we toch al dichtbij Prato zijn reden we gelijk door een de vriend van mijn derde oom. Prato is een textielstad waar een van de grootste concentratie zit van Chinese mensen (70 a 80% van de Chinezen in Italië komen van omgeving Wenzhou). Iedereen werkt daar in de textiel handel. De vriend van mijn derde oom zit in de maak en verkoop. Hij heeft een atelier die de kleding in de laatste fase in elkaar zet en hij verkoopt in een andere ruimte de kleding aan groothandels. Deze groothandels verkopen zelf weer aan detailhandels en aan marktkooplui. In deze periode van het jaar worden vooral truien verkocht. Omdat het een vroeger winter gaat worden wat ook nog wel eens erg streng verwacht te worden, denken de Chinezen dat de verkoop goed gaat lopen. Deze vriend van oom heeft vroeger bij derde oom gewerkt in zijn atelier. Derde oom heeft hem ook geholpen met het starten van zijn bedrijf. Nu na meer dan tien jaar loopt hij flink binnen. Hij denkt zelfs al aan ‘pensioneren’ in China. Remigreren en in China een andere soort bedrijf beginnen. Dat is toch je eigen land en je wordt daar niet op neergekeken. In Italie worden Chinezen met schuine ogen aangekeken. Chinezen hebben de textiel industrie overgenomen, compleet in alle fases van het maken en verkopen van kleding. De Chinezen worden rijker en rijker. Het is dan ook geen wonder dat Italianen uit jaloezie de Chinezen strenger controleren en zwaarder beboeten voor gebreken. Soms worden Chinezen overvallen, of hun auto’s worden zomaar vernield. Discriminatie is heel normaal. De Chinezen zijn niet net als in Nederland een geaccepteerde groep nieuwe bewoners. Maar volgens derde oom zijn de Chinezen niet de ‘ergste’. De Arabieren zijn de ergste, de echte underdogs, want die stelen en bewegen zich in de criminele circuits. En die werken niet hard, in die zin, dat ze geen ondernemersgeest hebben als de Chinezen. Chinezen in de criminaliteit zijn er ook, genoeg, die stelen zelfs van hun eigen mensen. Ze houden bijvoorbeeld bruiloften in de gaten, daar gaat zoveel geld in omloop dat een overval aan het eind van een bruiloft al vele tonnen kan opleveren. En allemaal zwart geld.
Ik heb na vandaag het gevoel dat het leven in Italie heel onvoorspelbaar is. Je kunt soms bakken geld verdienen, maar dat geld kan je zo ook in een keer kwijt raken. De rijken zijn hier echt rijk en de arme leven als schaduwen.

lin&jo mannen

Comments are closed.